Weer in verbinding (3)

Dit artikel werd geplaatst in het Vakblad voor contextuele hulpverlening, jaargang 27, nummer 1, maart 2022.

Omdat het een uitgebreid artikel is, bieden we het hier in 3 delen aan.
Het is raadzaam het in de volgorde te lezen waarin het geschreven is, dus

Deel 1 lezen? (klik hier)
Deel 2 lezen? (klik hier)
Deel 3 (hier ben je nu)

Wie misbruikt werd heeft nood aan erkenning en rechtzetting

Onrecht moet erkend worden en veel meer dan dat: onrecht moet rechtgezet worden. Wie jou afneemt wat jou toebehoort moet jou dat teruggeven. En als dat niet mogelijk is, dan moet jou dat vergoed worden.

Wie zich schuldig maakt, moet zijn/haar schuld erkennen en rechtzetten. Terwijl ‘de dader’ vaak geen enkel besef heeft van wat hij heeft aangericht en zich beledigd voelt als hij erop wordt gewezen, blijft degene die misbruik meemaakte de rekening betalen.

De ervaring van ‘een seksuele drang bevredigen’ langs de kant van de ‘dader’ en de ervaring van wie daar vaak jaren onder lijdt, zijn zo immens ver van elkaar verwijderd, dat op sommige momenten enige gezamenlijke grond van bestaan lijkt te ontbreken.

N. verlangde zo naar vrede. Maar vrede vraagt erkenning en rechtzetting, die door deze zo verschillende ervaringen moeilijk te bewerken valt. De solidariteit ontbreekt.

Op sommige momenten kan dit als zo unfair ervaren worden, dat er begeleide stappen nodig zijn.

“Op een bepaald moment heb ik de rekening gemaakt van wat het misbruik mij gekost heeft. Ik heb een fortuin uitgegeven aan begeleidingen, aan fysieke operaties (o.a. diverticulitis, endometriose), aan fysiotherapie (houding corrigeren),… om nog niet te spreken van de pijn die het mij heeft gekost.

Mijn aanspraak op vergoeding is altijd op veel verzet gebotst. ‘Het was te laat, ik had het moeten uitbrengen toen het gebeurde’, was één van de dingen die mij ten laste werden gelegd. Ik had ‘nu geen recht van spreken meer’.

Op een bepaald moment werd het verzet zo erg dat mijn kinderen gecontacteerd werden om hen ervan te overtuigen dat ik toe was aan een opname in psychiatrie. Er waren momenten geweest waar dat dit misschien nodig was geweest, maar niet toen ik vrij rustig verzocht om rechtzetting.

Dat mijn kinderen benaderd werden om mij, hun moeder, psychisch onstabiel te laten verklaren, was voor mij ver over de grens. Het voelde alsof alles zich weer herhaalde. Ik vroeg alleen om tussen te komen in mijn oplopende kosten of op één of andere manier iets te vergoeden zodat ik dit hoofdstuk in mijn leven kon afronden.

Voor mij stond een vergoeding echt symbool voor het samen dragen van de lasten en het afsluiten van een diepe onbalans in mijn leven. Het leek een patstelling waar we niet zouden uitgeraken. Door wat ik met Live The Connection heb gedaan, is het toch gelukt”.

Vaak denkt de persoon die seksuele grensoverschrijding ervaarde, dat de ’dader’ er, net zoals hij/zijzelf, voortdurend van bewust is. Uit al mijn begeleidingen blijkt dat de ‘dader’ geen of amper besef heeft van wat hij heeft aangericht.

Erkenning veronderstelt inlevingsvermogen in de ervaring van de ander. Dat begint met luisterbereidheid. Maar de angst iets te horen dat onverdraaglijk is (de ‘dader’ heeft vaak zelf seksuele grensoverschrijding meegemaakt) en dit voor de rest van zijn leven te moeten meedragen, is zo groot, dat luisteren amper lukt.

Het lijden erkennen is tegelijk beseffen dit lijden zelf teweeggebracht te hebben. Rechtzettende daden stellen kan bij de ‘dader’ de angst voor levenslange claims opwekken. En wat met ‘daders’ die inmiddels overleden zijn?

Live The Connection biedt processen om de roulerende rekening te stoppen en de ervaring van vrede helemaal te laten doordringen bij alle partijen. Het is een soort symbolische vormgeving waarbij de verstrikkingen tussen de generaties en tussen de verschillende daders wordt opgeheven. Door deze rechtzettingen kwam er uiteindelijk vrede in het hart van N., een vrede die zich alsmaar uitbreidt.

Dader of slachtoffer, of allebei?

“En toch zou ik niet willen ruilen van positie. Ieder van ons wil liever slachtoffer zijn dan dader, toch? Op de dader wordt neergekeken, hij wordt vernederd, veracht… Hij zit gevangen in zichzelf, overgeleverd aan het slachtoffer om vergeving te krijgen”.

Terwijl ieder van ons pas ‘geheeld is als mens’ wanneer we ons eigen daderschap erkennen en onszelf ervaren als slachtoffer achterlaten (Buber, Schuld en schuldgevoel, 1962).

‘Ik besef dat zowel het slachtoffer als de dader in mij aanwezig zijn. Zodra ik in stress geraak, voel ik mij slachtoffer en zodra ik ‘mij verdedig’ sla ik terug en word ik dader”.

Er zit maar één ding op: zorgen dat de zintuiglijke triggers opgeruimd worden zodat deze zintuiglijke signalen de persoon niet meer in alarm brengen. Dan is er ruimte voor (zelf)liefde, rust en vrede. Daar hebben we allemaal recht op. En het kan. Van zodra iemand in het hersteltraject stapt dat Traject Doorbreken heet, leert die zintuiglijke triggers opruimen waardoor de stress letterlijk van zich afvalt.

Stress opheffen

Zodra iemand in stress geraakt, is die zichzelf en het open contact met de omgeving kwijt. De stress is de respons op het aanslaan van de alarmen. De angstcentra (amygdalae) ontwaren triggers in de binnen- of buitenwereld.

Het zijn de zintuiglijke signalen die het eerdere controleverlies gedurende het misbruik oproepen. Denken aan wat iemand is overkomen of erover praten, seksuele beelden zien, een verhaal horen vertellen over seksuele intimiteiten, zintuiglijke signalen ervaren van situaties waarin eerder controleverlies werd ervaren: het kunnen een voor een triggers zijn.

Zolang de signalen van het oorspronkelijke controleverlies gehecht blijven aan de angstcentra in de hersenen (amygdalae) kan het de persoon helemaal van de kaart brengen. De eerste opdracht is ervoor te zorgen dat de angstcentra ontdaan wordt van de alarmsignalen.

Dat is wat in de volksmond ‘loslaten’ genoemd wordt. De zintuiglijke signalen moeten losgemaakt worden van de amygdalae. Dan ebt de eerder ervaren angst en stress weg en kunnen de ervaringen als neutrale herinneringen meegenomen worden; de lading is eraf.

‘Ik heb allerlei methoden aangewend om de angstrespons te stoppen. Ik heb intensieve begeleiding genoten, familie- en trauma-opstellingen gedaan, yoga meditatie, PRI (Past Reality Integration), Oplossingsgerichte therapie, Contextuele therapie, PMA (Progressive Mental Alignment), Mindfulness based fysiotherapy, Ho’oponopono, EMDR en PSYCH-K.

Vaak heeft het de trauma’s opgerakeld en geactiveerd zonder ze helemaal tot rust en vrede te brengen. En als ik toch de lading kwijt geraakte van één of andere situatie, bleef ik in overtuigingen hangen die het slachtofferschap in stand hielden.

Uiteindelijk vielen met Live The Connection alle puzzelstukjes in elkaar. Alles wat ik in andere therapievormen had meegemaakt, werkte samen tot één bijzonder efficiënt geheel’.

Gedurende Traject Doorbreken, het 11-maanden durende hersteltraject, werken verschillende elementen samen om tot diepe vrede te komen.

Je leert eenvoudige technieken (verbindingsprocessen) om de triggers los te maken van de alarmcentra en je brein te herprogrammeren. Deze verbindingsprocessen worden direct toegepast op je eigen situaties. Daardoor merk je dat je impact hebt op wat je ervaart.

Al doende help je ook anderen om deze processen toe te passen. Daardoor ervaar je dat je bekwaam bent en nodig.

Je leert jezelf snel ontstressen en de programmatie veranderen van de onderbewuste impulsen die jou slecht doen denken over jezelf en anderen. Je kunt de impuls die maakt dat je je rot voelt direct ompolen.

Je leert jezelf testen en komt direct te weten of je hersenen verbonden zijn of in stress. Je heldert de relaties met jezelf en ‘de daders’ op, zodat alle spanning eruit verdwijnt. Kortom, door de zintuiglijke signalen los te koppelen van de angstcentra, wordt de stress die eraan plakt mee opgeheven.

Tot vrede geroepen

Stress opheffen is één zaak, vrede vinden in jezelf en met ‘de daders’ houdt veel meer in. De processen van Live The Connection die tijdens Traject Doorbreken worden gebruikt, steunen op het diepe innerlijke weten dat liefdevol respect krachtiger is dan alle onrecht.

Door de verbindingsprocessen wordt de zelfvervreemding opgeheven. Als deelnemer engageeer je jezelf meer en meer om alle destructiviteit te stoppen zodat je, als je daarvoor kiest, relaties kunt afronden of weer opbouwen.

De vrede die tevoren onmogelijk scheen, wordt nu actief bewerkt.
Het bijzondere is dat deze ‘verbindingsprocessen’ zo eenvoudig zijn dat iedereen het kan leren, kinderen vanaf ongeveer 13 jaar kunnen het al.

“Ik stapte met een soort wanhopige hoop in Traject Doorbreken. Ik leerde de Live The Connection processen en voor het eerst in mijn leven overheerst de hoop. Misbruik heeft niet meer het laatste woord. De vrede die ik vind, heeft het laatste woord, ik mag ze voluit spreken!”

Marina Riemslagh PhD begeleidde vrouwen na abortus, ze was geestelijk verzorger en is gepromoveerd in de relationele ethiek. Ze is KPV supervisor, coach en trainer in communicatie. Ze is de grondlegger en teacher van Live The Connection, een effectieve manier om snel stress op te heffen en een liefdevol leven uit te bouwen. Meer over Live The Connection op www.livetheconnection.com en www.trajectdoorbreken.com
Email: marina@livetheconnection.com

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Op de hoogte blijven?

!
!
!
Something went wrong. Please check your entries and try again.
Scroll naar top